Udomowienie zwierząt

Niektóre rasy psów są bardzo stare, bo swą historią sięgają czasów starożytnego Egiptu, są to min. psy podobne do dzisiejszych chartów, mastyfów czy maltańczyków. Zajmowały one w społeczności ludzkiej istotne miejsce, bo im tak jak ludziom po śmierci należało się balsamowanie zwłok i grzebanie na specjalnie do tego celu przeznaczonych cmentarzach, które znajdowały się w każdym mieście.

Stosunek poszczególnych kultur do psów różni się nadal i w naszych czasach. Z jednej strony mamy kulturę zachodu, gdzie czworonogi są postrzegane jako najlepsi przyjaciele człowieka, a z drugiej kraje Azji, gdzie zwierzęta te traktuje się z pogardą jako roznosicieli różnych zarazków. Tylko niektórym psom z ras myśliwskich oddawany jest szacunek i hodowla w godnych warunkach. W niektórych regionach Indonezji czy Birmy psy hoduje się na mięso i traktuje się je bez żadnych sentymentów, jak towar konsumpcyjny.

Jedynym spośród udomowionych zwierząt, który nadal zachował niechęć do stadnego trybu życia są koty. Ich silny instynkt terytorialny i polowanie w pojedynkę oznaczają tylko powierzchowną integrację z człowiekiem. Doskonale radzą sobie w warunkach nieudomowionych a także szybko wracają do stanu zdziczenia. Podkreślić tu jednak trzeba, że dotyczy to zwykłych kotów, a nie powstałych z ingerencji w krzyżowanie ras, które od swych pierwotnych założeń miały być tylko domowymi maskotkami, np. persy.

Wróć